5. Schrijvers united

Samen sterk

Een van mijn leukste schrijversbijeenkomsten ooit was een dag van de Auteursbond over ‘De schrijver als ondernemer’. Ik zat naast een toen nog onbekende Anya Niewierra die een mueslireep met mij deelde. We spraken af elkaars boeken uit te wisselen, maar ik heb mijn boek nooit naar haar opgestuurd.

Op het podium stonden onder meer De Moordwijven. Ze traden als collectief naar buiten als misdaadschrijvers. Ze schreven apart, maar ook samen, en organiseerden dingen.

Erg leuke gesprekken gehad die dag, vooral met misdaadschrijvers. Terwijl ik nooit thrillers lees. Gesprekken over hoe je de tijd vindt om te schrijven, waar je fascinaties liggen, van wie je fan bent, ervaringen met uitgeverijen, frustraties, erkenning, enzovoort.

Verder is mijn schrijversleven minder saamhorig dan ik gehoopt had dat het zou zijn. Woon ik in de verkeerde stad? Moet ik vaker naar de kroeg?

Ja, is natuurlijk het antwoord op de laatste vraag. Maar daar heb ik geen zin in en misschien moet ik dan ook niet zeuren.

Wereldranglijst van schrijvers

Ook heb ik last van een ongeschreven wereldranglijst van schrijvers. Niet alleen het genre, ook het aantal gepubliceerde boeken en bij welke uitgeverij iemand zit, bepaalt je aanzien. Bij sommige mensen wil je horen en bij anderen wil je niet dood gevonden worden.

Na mijn debuut werd ik bijvoorbeeld benaderd door een vrouw die, nadat zijzelf een uitgever had gevonden, nooit meer van zich liet horen. ‘Geen tijd’. Ik was een potentieel springplankje geweest waarna zij zich voortaan alleen wenste te omringen van mensen van een hoger kaliber. Bijzondere ervaring.

Er zijn in de schrijfwereld, zoals misschien overal, een heleboel miskende talenten en een paar overschatte. En iedereen wil hogerop. Iedereen wil in die literaire bladen en in de aanbiedingsfolder van een uitgeverij. Iedereen wil prijzen en optredens.

Hoe ontsnap je aan die ratrace? Het is moedeloos makend en verspilling van energie. Kunnen we ons niet samen sterk maken voor schrijven en lezen in het algemeen?

Ik ken mijn plek

Wat ik dacht: in navolging van de Moordwijven met verwante schrijvers een gezamenlijke nieuwsbrief maken. Dat zou leuk zijn. Ik weet wel een paar mensen met wie ik samen zou willen werken. Ik durf het ze alleen niet te vragen omdat ze hoger op de ongeschreven literaire wereldranglijst staan dan ik en ik ben zeer statusgevoelig. Ik ken mijn plek, maar daar werk ik aan.

En toen ontdekte ik de Aanlegplaats.

De Aanlegplaats is een verzamelplek voor literaire bloggers. Eens in de zoveel tijd worden uit die enorme poel van bloggers, vooral Vlamingen, een aantal uitgelicht. In januari was het mijn beurt.

Supersympathiek initiatief. Als iemand een kaartje verdient, is het de hoofdredacteur van de Aanlegplaats, Dirk van Boxem, wel.

Ooit kwamen bloggers van het eerste uur samen, heb ik van horen zeggen. Misschien wordt het ook weer tijd voor een bijeenkomst van bloggers van het laatste uur?

Ineke Kanters

Pas ging ik op bezoek bij kunstenaar Ineke Kanters in haar atelier op het Kleine Geertekerkhof in Utrecht. Ze is een voormalige overbuurvrouw en ik kom haar regelmatig tegen in onze gezamenlijke achtertuin Amelisweerd. Ze had langs de Kromme Rijn verteld dat ze zo blij is met haar pensioen. Niet omdat ze nu met een camper met twee slaapkamers en een boot achterop de wereld over trekt. Voor kunstenaars als zij betekent dat vooral dat ze met de AOW een basisinkomen hebben zodat ze minder tijd aan geld verdienen hoeven te besteden en meer tijd hebben voor hun kunst. In haar kunst is ze volledig zichzelf. Met deze boomachtige tekening van Ineke vier ik dat de Tweede Kamer de A27 niet wil verbreden ten koste van Amelisweerd. Hoera!

P.S.

Ineke Kanters organiseerde met vijf anderen de eerste atelierroutes in Utrecht. De gemeente regelde zelfs stadsbussen die geïnteresseerden van het ene atelier naar het andere brachten. Zou leuk zijn als er een soort atelierroute met schrijvers zou bestaan. In de bibliotheek? Als ze maar niet gaan voorlezen uit eigen werk.