Mannenstoplicht

Kán dit wel op Substack?

Ik schrijf niet alleen waar ik zin in heb. Ik schrijf ook voor een werkgever, de Fietsersbond, maar ook dan schrijf ik vaak dingen waar ik zin in heb en die ik heel belangrijk vind. Zoals over het Mannenstoplicht. Ik dacht: volgens mij heeft de Substackwereld dit nodig. Na de moord op Lisa gebeurt er van alles om de moord te voorkomen. Er worden bosjes gekapt en lantaarnpalen geplaatst, maar dat is niet genoeg. Ik vind het echt heel erg dat er vrouwen zijn die in het donker niet durven fietsen. Wat kunnen we eraan doen om te zorgen dat ze weer de straat op durven?

Mannenstoplicht

Bij de Fietsersbond heb ik al vaker samengewerkt met social designers Maartje de Goede en Lisa Strijbosch. Zij hebben bijvoorbeeld het project de Meefietslijn bedacht. In die tijd maakte een serieverkrachter Utrecht onveilig en zij bedachten dat ze telefonisch mee konden fietsen met vrouwen die over enge routes fietsten. Leverde fantastische reacties op. En nu hebben ze dan als vervolg het Mannenstoplicht bedacht. Ik vind hun werkwijze altijd onnavolgbaar. het lijkt zo simpel, maar het zit ingenieus in elkaar. Geraffineerd zou ik bijna zeggen. En ook voor hen is het spannend of mannen echt stoppen. En dat deden ze. Niet bij bosjes tegelijk want het was koud en donker en ze moesten naar sport of theaer of andere dingen. Maar het waren er genoeg en het leuke aan gesprekken met onbekenden dat er altijd iets verrassends uitkomt.

Schoonmoeder

'Een van de mannen die stopten dacht dat ze fietslampjes uitdeelden. Maartje: ‘Hij fietste zonder licht en bleek met zijn schoonmoeder aan het bellen te zijn. Hij moest echt heel hard nadenken om zich een situatie te herinneren waarin gevaar dreigde. Terwijl zijn schoonmoeder, toen ze doorhad waar wij waren, direct riep: ‘Nee hoor, daar zou ik nooit fietsen.’ En toen hij erover nadacht gold dat eigenlijk ook voor zijn vrouw. Oneerlijk, vond hijzelf ook.’ Lees het hele artikel op de site van de Fietsersbond.

Hoe zit het met jou?

Ik roep nu overal dat het leuk is om het erover te hebben. Mijn man Wijbrand Schaap zegt dat hij sommige dingen al doet, zoals omrijden om te voorkomen dat hij als een bedreiging voelt. Ikzelf onderdruk gevoelens van angst want ik wil niet dat ik thuisblijf omdat ik niet meer durf. Ik rij soms wel om. Ik pas mijn routes aan als dat kan. Mijn engste route was grappig genoeg toen ik met de Meefietslijn in een park in Nieuwegein stond en vervolgens terug naar Utrecht fietste, een compleet donkere verlaten route naast de vangrails van een snelweg, waar je natuurlijk ook geen hulp van kunt verwachten. Dat was andere koek dan de paden in Utrecht stad.

Afijn, leuk als jij er ook over nadenkt. Nog leuker als je je gedachten hieronder deelt!

PS Camera’s en een bak licht zijn niet dé oplossing

Voor mijn werk interviewde ik ook landschapsontwerper Thijs Broers. Die zei: ‘Mensen worden argwanend als iets heel goed verlicht is en er camera’s hangen.’ Als een plek zo uit wordt gelicht zal het er wel heel gevaarlijk zijn en dan fiets je er ook niet lekker.

PS 2 Lichtontwerper

Ach kom, en nu ik toch bezig ben deel ik ook mijn interview met lichtontwerper Ellen de Vries. (Excuus voor het spuuglelijke AI-beeld.) Ellen de Vries: ‘Uit onderzoek blijkt dat mensen, vooral vrouwen, zich in het donker het prettigst voelen bij een relatief lage lichtfrequentie met weinig contrast zodat je een goed overzicht hebt. Het menselijk oog heeft een grote bandbreedte. We kunnen de zonnekracht zien, maar ook bij 2 lux (meeteenheid voor licht-red.). Vrouwen vinden gelijkmatig warm licht van 1 lux prettig. Dan heb je ook geen grote dreigende schaduwen.’